ანტვერპენის გამოფენა
სიჩუმე და მის მიღმა
გლობალური კონფლიქტების ხმაურიან ფონზე და საიმედო ან ცრუ ინფორმაციის დაჩქარებული ნაკადი, როგორც დუმილი და დუმილის დარღვევა ძლიერი, რეაგირების ალტერნატიული ფორმებია. პირველი არის წინაპირობა წინააღმდეგობის პოტენციალით, ერთგვარი სტატიკური მდგომარეობით. მეორე დადგენილია, როდესაც ბიფურკაციის წერტილი მიიღწევა. ეს არის დინამიური, შეუქცევადი მდგომარეობა. ქართველი ქალ მხატვრების გამოფენა “სიჩუმე და მის მიღმა” სიჩუმეს აჩვენებს არა როგორც სიცარიელეს, არამედ როგორც პაუზას, ხმაურიან ნაკადში სუნთქვის მომენტს. მეორეს მხრივ, გამოფენა გვიზიარებს დუმილის დარღვევას, როგორც განვითარებისთვის ბრძოლის მოქმედებას.
დუმილიდან ხმაზე გადასვლა სიმბოლოა მოგზაურობის შეუძლებლობიდან სიმართლის პოვნასა და გამოხატვაზე, როგორც პირადი და კოლექტიური ევოლუციის პროცესი, შუამავლობიდან ან იზოლაციიდან სიცხადესა და ყოფნაზე გადასვლა, გაჩუმების ძალების დაძლევის მიმდინარე ძალისხმევა, რაც მიანიშნებს ემოციის გადატანაზე თავშეკავებიდან გათავისუფლებაზე, გამოხატვის სიმდიდრისა და სისავსის ასახვა, სიმბოლოა სიტყვის გამოსვლის, წინააღმდეგობის გაწევისა და ძალაუფლების აღდგენის აქტი, რომელიც წარმოადგენს ინდივიდის ან საზოგადოების სურვილს ჩაერთოს სამყაროში. ნახატები, ნახატები და სამკაულები ასახავს ქართველი ქალების ძლიერ ისტორიებს, რომლებიც ასახავს ბრძოლებს, ტრიუმფებს და გამოუთქმელ ემოციებს. ნახატები, როგორც ფიგურატიული, ასევე აბსტრაქტული, ასევე სამკაულები, შეიძლება აღვიქვათ როგორც ქალის შინაგანი ემოციური ლანდშაფტის გამოსახულება – მისი ხმის პოვნის, მისი დაბრუნების და სამყაროსთვის მისი ჭეშმარიტების გამოხატვის პროცესი. თითოეული ნამუშევარი ასახავს ამ მოგზაურობის მომენტს, ქმნის ინტიმურ, ნედლ კავშირს მაყურებელთან. “სიჩუმის მიღმა” მაყურებელს მოუწოდებს გადახედოს საზღვრებს, რაც ხშირად არ არის გადახდილი და ამის ნაცვლად გთავაზობთ პლატფორმას პირადი და კოლექტიური ნარატივებისთვის. გამოფენა იკვლევს, თუ როგორ იპოვეს ქართველმა ქალებმა ლიმიტებისგან განთავისუფლების გზები. სიჩუმე გარდაიქმნება რაღაც ძლიერ, საგრძნობ – რაღაცად, რომელიც გამოიყოფა, გამოხატულია და აღინიშნება.
